Już 3 grudnia w Warszawie odbędzie się kolejna edycja Targów Plakatu - imprezy, której z wielką przyjemnością patronuje już drugi raz z rzędu. Jak na patronkę dobrej sztuki przystało, spośród uczestników tegorocznego wydarzenia, postanowiłam wyłonić  twórcę, który wyjątkowo zwrócił moją uwagę i doskonale wpisał się w ulubioną w ostatnim czasie stylistykę. Wybór padł na Igora Piwowarczyka, ilustratora i grafika mieszkającego w Krakowie. 

REFILL

Nokturny miejskie w wydaniu tego artysty biorę dosłownie w ciemno! To jest to, co lubię najbardziej: stara motoryzacja, neonowe światła, osnute mrokiem ulice i sączący się z głośników synthpop, który doskonale podkreśla klimat ilustracji Igora. Jest mrocznie, trochę cyberpunkowo i bardzo klimatyczne. 

RED LIGHT

Jako wielka fanka muzyki Kavinsky'ego oglądając te ilustracje słyszę momentalnie jego elektroniczne dźwięki, w których pobrzmiewa wyraźnie echo lat 80., kiedy to syntezatory miały niewątpliwie swój złoty okres. 

                              
                                             Kavinsky - Roadgame 

Ilustracje Igora aż proszą się o powieszenie w warsztacie mojego męża, który, jako renowator zabytkowych pojazdów, wyjątkowo ceni sobie właśnie stylistkę lat 70. i 80. oraz motoryzację z tamtych lat. Z racji, że posiadamy kilka Mercedesów W123 w różnych wersjach, mojej uwadze nie mogła umknąć słynna "beczka" sedan na poniższym parkingu, która w blasku różowego światła wygląda wyjątkowo tajemniczo. 

LANDET OFT IN TEMPELHOF

RED

Prace Piwowarskiego mają w sobie coś z kryminału, z nocnej i mrocznej historii, którą opowiada się szeptem, z obawy przed czającym się tuż za rogiem złem. 

ORION

Noc okrywa wszystko ciemnością, ale jednocześnie odsłania to, czego wcześniej nie byliśmy w stanie dostrzec. Miasto mieni się feerią neonowych barw i świateł, które świetnie kontrastują z ciemnością i tworzą doskonały, zagadkowy klimat. 

VANISHING

SOCIAL SECURITY, album cover

LATE NIGHT COMEBACKS

DON'T STAY UP LATE

DISTAN

VHS HELL

Prace Igora zrobiły na mnie wielkie wrażenie i uważam je za jedne z lepszych, jakie pojawią się na Targach Plakatu w tym roku. Warto jednak wspomnieć, że w tegorocznej edycji bierze udział aż 150 twórców i każdy z nich prezentuje naprawdę świetny poziom oraz wyróżnia się indywidualnym i ciekawym stylem. Jestem więc pewna, że w tak interesującym gronie każdy znajdzie coś idealnego dla siebie.

3 grudnia, Warszawa, ulica Bracka 25 - Targi Plakatu czekają na Was!


Wszystkie ilustracje pochodzą ze strony www.igorpiwowarczyk.com i pojawiły się tu za zgodą artysty.


PS Informacja dla zainteresowanych: samochód z pracy "Refill" to Lotus Esprit S1 - jest to dla mnie bardzo ciekawe, zwłaszcza, że mąż renowował ostanio Lotusa Elite :)

REFILL, Samochód: Lotus Esprit S 1

fot. Mateusz Zajączek/ Retromaniac

Pierwsze wieści o tym, że powstanie tak wyjątkowy i unikatowy film animowany o Vincencie va Goghu dotarły do mnie już w 2014 roku i od tamtego czasu bacznie śledziłam dalsze losy tej produkcji. Chociaż na efekt musiałam czekać aż 3 lata, przyznaję, że naprawdę było warto, ponieważ animacja ta zachwyca na bardzo wielu poziomach, począwszy od wyjątkowej strony technicznej, poprzez wizualny efekt, aż po jej dydaktyczny charakter. Z resztą, powodów do radości i dumy jest w tym filmie jeszcze więcej. 

Pomysłodawczynią filmu jest Dorota Kobiela,  polska reżyserka oraz utalentowana malarka, która ASP w Warszawie ukończyła z nagrodą rektora. Jak sama wspominała w wielu wywiadach, jej marzeniem było połączyć miłość do filmu i sztuki. Choć "Twój Vincent" trwa 80 minut, Kobiela pracowała nad jego produkcją aż 8 lat, a więc bardzo długo, choć każdy kto widział film wie, że nie były to lata stracone. Wręcz przeciwnie - gdziekolwiek animacja nie pojawia się na ekranach kin na całym świecie, zbiera niesamowite owacje i zasłużone pochwały. Głównym producentem filmowym "Twojego Vincenta" jest Hugh Welchman, który dla Kobieli okazał się świetnym kompanem nie tylko zawodowo, ale też w prywatnym życiu - w czasie pracy nad produkcją zostali małżeństwem. Warto też dodać, że obok Kobieli i Welchmana, nad scenariuszem pracował Jacek Dehnel, polski pisarz, tłumacz i malarz. Dla mnie to kolejny powód do radości i dumy, że tak cudowna animacja powstawała w sercach i głowach polskich twórców. 

Formalnie i wizualnie film naprawdę zachwyca. "Twój Vincent" w całości powstał w pionierskiej technice animacji malarskiej, a więc wszystkie klatki w  filmie zostały namalowana farbą olejną na podobraziu. Każda klatka to faza nowego ruchu, który ukazywany jest poprzez kolejne impasty i pociągnięcia pędzli artystów zaangażowanych w projekt. Jako ciekawostkę warto dodać, że przy malowaniu zużyto mnóstwo olejku goździkowego, który ma właściwości spowalniające schnięcie olejnej farby. Dzięki temu niektórych klatek nie trzeba było malować od nowa - czasami wystarczyło jedynie przemalować np. grymas na twarzy aktora lub kontur postaci. W rezultacie powstało aż 65 tysięcy malowanych klatek i 1000 samodzielnych prac na płótnie, które w najbliższym czasie będą pokazywane na wielu wystawach na całym świecie. 

Vincent van Gogh, "Pokój w Arles (III)", 1889-1890

Rozmach tego przedsięwzięcia również mocno imponuje: w prace nad filmem zaangażowano ponad 120 profesjonalnych artystów (60 z Polski i resztę z 18 krajów z całego Świata), których stanowiska pracy znajdowały się w Gdańsku, we Wrocławiu oraz w Grecji. "Twój Vincent" został nakręcony najpierw jako tradycyjne dzieło aktorskie (z bardzo prestiżową obsadą), a dopiero później każdą klatkę czekał etap przemalowania. Artyści nie mieli łatwego zdania, ponieważ wszystkie obrazy musiały zostać namalowane w zbliżonej do van Gogha, charakterystycznej stylistyce, z zachowaniem istotnych założeń technicznych. Jako ciekawostkę dodam, że właśnie z tego powodu wielu twórców (w tym także moi znajomi) odpadli niestety na etapie castingu - ich własny styl był tak wyrazisty, że w żaden sposób nie potrafili się go pobyć i malować zgodnie z filmowymi wymogami.  

Znając twórczość van Gogha i mając w głowie wiele jego wspaniałych dzieł, podczas seansu co chwilę miałam ochotę podskakiwać ze szczęścia widząc je tak cudownie ożywione i prawdziwe jak nigdy wcześniej. Okazji do tego typu radości jest naprawdę sporo, ponieważ, jak informują producenci, w filmie pojawiło się aż 120 słynnych prac Vincenta van Gogha. Dzięki temu cały malarski świat staje się nagle wyjątkowo bliski i mamy wrażenie, że oglądając animację wkraczamy niejako w jego intymne, prywatne zakamarki. 

Ta niezwykła malarskość filmu niesie ze sobą wiele wizualnego uroku, ale jego atrakcyjność nie kończy się na szczęście na tym etapie. "Twój Vincent" stara się bowiem rozwikłać poniekąd zagadkę śmierci artysty i czyni to w sposób naprawdę ciekawy, niepozbawiony kryminalnych akcentów, przez co nie mamy poczucia, że oglądamy śliczną wydmuszkę. W mojej opinii w filmie najbardziej zachwyca udana próba przedstawienia van Gogha nie tylko jako wybitnego malarza, ale przede wszystkim człowieka, który szalenie przeżywa, cierpi i tak jak inni oczekuje od ludzi akceptacji i zrozumienia. Mam wrażenie, że jego osoba jeszcze nigdy nie była aż tak bliska i prawdziwa, do tego stopnia, że podczas seansu czujemy się przejęci i mocno wstrząśnięci jego losem i nagłą śmiercią. Jeśli dodam, że nad oprawą muzyczną filmu czuwał słynny Clint Mansell, który stworzył naprawdę poruszającą ścieżkę dźwiękową, to mamy w zasadzie pełnie szczęścia i ucztę zarówno dla oczu jak i uszu. Ścieżka jest w całości dostępna na Spotify i nieustannie wzrusza, nawet kilka tygodni po seansie. 

Jestem zagorzałą zwolenniczką edukacji artystycznej, która wybiega poza nudne i utarte schematy, dlatego "Twój Vincent" uważam za dzieło wartościowe również od pedagogicznej strony. Nie ma nic piękniejszego, niż film, który pod płaszczem doskonałej rozrywki, w sposób lekki i przystępny przybliża biografię i twórczość wybitnego malarza, uwrażliwiając jednocześnie na ludzką krzywdę i pokazując, jak szalenie ważna jest akceptacja drugiego człowieka. "Twój Vincent" to film, na który OBOWIĄZKOWO powinny wybierać się szkolne wycieczki i to nie tylko w ramach lekcji plastyki czy wiedzy o kulturze, ale także historii, a nawet godziny wychowawczej. 

Mam nadzieję, że i Wy już film widzieliście, a jeśli nie, to że szybko nadrobicie tę zaległość. Naprawdę warto. 

W kontekście designu i sztuki użytkowej, Lubomir Tomaszewski jest znanym i cenionym artystą, a jego, kultowe już, projekty niewielkich porcelanowych figurek przyczyniły się do ogromnej popularyzacji jego nazwiska. Szalenie istotny jest jednak fakt, że działalność ta, oczywiście bardzo istotna i znacząca, stanowi jedynie 9 lat w jego przeszło 70-letniej, wszechstronnej pracy twórczej. 

Rzeźba "Łowca"

Choć wiedziałam, że Tomaszewski zajmuje się także rzeźbą i malarstwem, dopiero dzięki krakowskiej wystawie znajdującej się w Międzynarodowym Centrum Kultury po raz pierwszy udało mi się przekonać o tym naocznie i w pełni zrozumieć, co tak naprawdę zajmowało jego umysł i dyktowało mu serce. Artysta, urodzony w 1923 roku w Warszawie, w 1966 roku wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych i to właśnie tam powstały wszystkie prace, które najpełniej wyrażają jego twórcze dążenia i motywacje. Niestety, jeszcze do niedawna trudno było usłyszeć o nich w naszym kraju - jako twórca na imigracji, Tomaszewski przestał być artystą, którym interesowały się rodzime media oraz dość hermetyczny świat "popularnej" sztuki w Polsce. Sytuacja ta na szczęście zmienia się diametralnie, o czym świadczy chociażby wspomniana wystawa (którą koniecznie trzeba zobaczyć) oraz prężna działalność Fundacji Art and Design Lubomir Tomaszewski na czele z Katarzyną Rij. Dzięki jej działaniom, od 2012 roku w Galerii von Rij, funkcjonującej przy słynnej fabryce porcelany w Ćmielowie, można podziwiać stałą ekspozycję prezentującą szerokie spektrum artystyczne Tomaszewskiego. 

Wystawa w MCK

Ceramiczne figurki, kultowe dla twórczości artysty

Jedne ze swoich pierwszych monumentalnych rzeźb wykonane z pod koniec lat 60. XX wieku, Lubomir Tomaszewski poświęcił ofiarom Holocaustu. Prace te są przejmującym i osobistym komentarzem do tragicznych wydarzeń w czasie II wojny światowej, których doświadczył jako młody mieszkaniec Warszawy i które wyryły na nim bolesne piętno. Artysta stracił w tamtym czasie nie tylko wielu wspaniałych żydowskich przyjaciół, ale także brata, niezwykle utalentowanego skrzypka, wraz z którym brał czynny udział w Powstaniu Warszawskim. Młodszy o cztery lata Jurek Tomaszewski zmarł na jego rękach od postrzału, dosłownie w ostatni dzień dramatycznych zmagań. Wydarzenie to, podobnie jak szereg innych przeżyć z tego okresu, pozostawiło ranę na sercu twórcy, dla którego sztuka stała się poniekąd próbą uzewnętrznienia wciąż żywych emocji i odczuć.

"Smutek" z cyklu "Holocaust Monument"

Obraz "W obozie" z cyklu "Holocaust Monument"

Fragment obrazu "W obozie"

Bardzo mocno odzwierciedla to cykl "Holocaust Monument", na który składają się obrazy tworzone w zupełnie nowej autorskiej techniki dymu i ognia oraz rzeźby w mocno wypalanym drewnie przywodzącym na myśl zwęglone ciała. Chociaż żadna z prac rzeźbiarskich z tego cyklu nie pojawia się w polskich zbiorach, jedną z nich można zobaczyć na krakowskiej wystawie. Syntetyczna figura kobieca zatytułowana "Smutek" wstrząsa zwłaszcza ze względu na wspomniane przypalanie materiału i mocną analogię do ofiar Holocaustu. 

Fragment rzeźby "Smutek"

Tworzenie za pomocą ognia okazało się metodą niezwykle Tomaszewskiemu bliską, determinującą znakomitą większość jego artystycznych realizacji. Nie ma drugiego takiego artysty, który tworzyłby prace wykorzystujące kreatywnie działanie ognia oraz dymu. Tomaszewski - i warto to podkreślić - jest jednym z nielicznych twórców w historii, któremu udało się wypracować tak odrębną i unikatową technikę oraz indywidualny język twórczy. Artysta po mistrzowsku ujarzmił żywioł i to on, jako stwórca, za każdym razem wyznacza wyraźnie granice tej sztuki, nie pozwalając tym samym na działanie przypadku. Ogień, jako ten, który pali i niszczy, w jego rękach staje się czynnikiem stwórczym, nadającym pracom rys unikatowości. Krakowska wystawa prezentuje kilka tego rodzaju prac, które na żywo robią duże wrażenie, zarówno ze względu na ową technikę, ale też ich silny wyraz. 

Obraz "Ekspresyjny taniec"

Fragment  obrazu "Ekspresyjny taniec"

Chociaż wiele prac Tomaszewskiego niejako obciążanych jest pierwiastkiem dramatyzmu, na wystawię pojawia się także wiele rzeźb eterycznych, wskazujących na wielką miłość artysty do muzyki. baletu i tańca oraz związaną z tym fascynację zagadnieniem ruchu. Jako miłośnik opery, Tomaszewski bywał bardzo często na wielu ariach i koncertach w słynnych nowojorskich placówkach takich jak Lincol Center oraz Metropolitan Opera, w czasie których studiował pozy i gesty wykonawców, czyniąc ich niejednokrotnie bohaterami swoich prac.

Wystawa MCK

Szkic przedstawiający jedną z tancerek

Były to zarówno szybkie szkiców piórkiem, jak i piękne rzeźby w drewnie i metalu, osiągające nieraz monumentalne rozmiary. W przypadku tych drugich zachwyca zwłaszcza sposób, w jaki artysta pozyskuje i wykorzystuje znalezione fragmenty drewna. Żaden z tych elementów nie ulega później obróbce i poprawkom - artysta traktuje je jako podarunki od natury i dzięki swojej wyobraźni planuje ich przeznaczenie w niezmienionym kształcie, dbając jednocześnie o bezpieczeństwo materiału i dokładnie go impregnując.
 

Fragment rzeźby "Łowca"

Jak wyraził sam artysta: "Drzewo, kamień, kawałek kory budzą skojarzenia, uruchamiają wyobraźnię, wywołują emocje. Dodając do materiałów naturalnych nowe elementy, łącząc je z brązem, miedzą lub szkłem staram się, by to, co inspiruje, było częścią dzieła. Uważam, że odbiorca może w ten sposób przebyć tę samą drogę, co twórca. To wynik poszukiwania naturalnego procesu tworzenia, umożliwiający naturalny odbiór sztuki". Ten wielki szacunek do natury w duecie z emocjonalnym podejściem do sztuki sprawia, że rzeźby Tomaszewskiego cechuje wielka dojrzałość i świadomość twórcza. 

Rzeźba "Skrzypek"

"Tomaszewski został obdarzony taką wyobraźnią i wrażliwością, które pozwalają mu "spojrzeć" w głąb kamienia czy drewna, które znajduje (...). Niewielu rzeźbiarzy od czasu Auguste'a Rodina umiało uwolnić ducha uwięzionego w kamieniu lub w innej nieożywionej materii. Lubomir Tomaszewski jest w tym zdecydowanie najlepszy". 

King Street Chronicle Magazine 

Kiedy poczytamy o Tomaszewskim w licznych publikacjach w prasie, czy posłuchamy radiowych wywiadów, bardzo szybko dostrzeżemy, że jest to twórca z pokroju tych "prawdziwych", dla których prawda i szczerość sztuki ma znaczenie pierwszorzędne. W czasie, kiedy artysta wykonuje swoje emocjonujące prace, Ameryka nadal żywi się pop-artem i skandalami, które bez wątpienia służą rozgłosowi. To nie jest jednak świat Tomaszewskiego, choć cały czas ma go na wyciągnięcie ręki. Pomimo sukcesu, jaki artysta osiągnął w USA, a jest to sukces naprawdę imponujący, Tomaszewski pozostał wierny swoim ideom i założeniom, w których naczelne miejsce zajmuje człowiek i jego wnętrze. Nigdy nie zabiega o popularność, nie stara się tworzyć pod publikę, nie przykłada wagi do splendoru i sławy. Liczy się jedynie prawda i poczucie, że wszystko to, co stworzy trafi na podatny grunt i zakiełkuje w odbiorcy. 

Rzeźba "Św. Sebastian"

Artysta w swojej twórczości dba mocno, aby była ona czytelna dla każdego i miała szansę ożyć w widzu już na etapie pierwszego poznania, bez znajomości szczegółów i dodatkowych instrukcji. Kiedy przyglądniemy się temu, co zaprezentowano w piwnicach Międzynarodowego Centrum Kultury, zauważymy słusznie, że sztuka Tomaszewskiego funkcjonuje na bardzo wielu poziomach i nawet brak znajomości kontekstu, nie przeszkodzi w odczytaniu tej pierwszej ikonograficznej powłoki. Przyznaję jednak, że im głębiej tym piękniej, chociaż w urok tych prac nierozerwalnie wpleciony zostały także ból i to on nadaje tej sztuce ten najważniejszy wymiar. Dla mnie, możliwość zbliżenia się do sztuki Tomaszewskiego była bardzo wartościowa i ważna. Szczerzę liczę, że i Wy zdecydujecie poznać tego wspaniałego twórcę od tej najważniejszej strony. 


Obecną wystawę "Lubomir Tomaszewski. Rzeźby, obrazy, design" można podziwiać w Krakowie do 15 października - zachęcam Was bardzo gorąco, to już ostatni tydzień! Aż trudno uwierzyć, że artysta dotychczas miał już przeszło 250 wystaw zbiorowych i indywidualnych. 

Więcej informacji na stronie Międzynarodwego Centrum Kultury.

Rzeźba "Ikar"

W 2018 roku prace Tomaszewskiego będą zaprezentowane ponownie w kraju na wielkiej monograficznej wystawie w krakowskim MOK oraz w Parlamencie Europejskim w Brukseli. Na temat życia i twórczości artysty powstaje także film w reżyserii Rafała Mierzejewskiego. Już nie mogę się doczekać!